Zaterdag gingen we richting de Walen om er deel te nemen aan een wedstrijd over 13.3km. Het was mijn vader die deze wedstrijd had gevonden en zo liepen we ook eens een andere wedstrijd tegen lopers die we niet kennen, of toch niet allemaal :) want ook Patricia Delvael was er net als nog een paar Vlamingen die we kenden. patricia vertelde ons dat het een zzwaar parcours was. De start gaf haar alvast gelijk want het was van bij de start direct omhoog lopen. Ik startte goed en had graag onder het uur gelopen. Ik hield in het begin wat in omdat ik er wat mee inzat dat het zeer zwaar ging worden. Al snel liep ik ergens als vierde vrouw rond (al zou ik dat maar op het einde te weten komen). Het was steeds bergop met daarna een afdaling. Na een 8-tal kilometer was er eindelijk een vlak stuk van zo'n 2km. Het bleef verbazend goed gaan, dan moesten we nog door een stuk bos met daarin ook nog een helling, hoe kon het ook anders. Dan ging het nog even bergaf om dan de laatste kilometer terug stevig te mogen klimmen. je zag de meet al van een eindje liggen maar door die stevige helling duurde het toch een tijdje tegen dat je over de meet was. Ik finishte in 56' en was daarmee vierde dame, waar ik zeer tevreden mee ben. Ik had graag onder het uur gelopen en dat is me dus ook goed gelukt. Patricia Delvael werd knap tweede dame. Mijn zoetje liep een goeie wedstrijd en werd achtste, ietsje later kwam mijn vader als 20ste over de meet, hij werd daarmee tweede in zijn categorie. Heel tevreden gingen we terug naar West-Vlaanderen, het was een zeer goede organisatie, er kwamen meer dan 1100lopers af naar deze wedstrijd.

Ik wil mijn mama bedanken om terug chauffeur te spelen en zo hard te supporteren. Het was zeer leuk lopen daar, mijn vader heeft goed gekozen :)

Zaterdag gingen we naar Watervliet om er net als vorig jaar mee te doen aan de 12km. Dit jaar moest mijn pa niet werken en was hij ook op tijd, dus zo stonden we zoals gewoonlijk met drie aan de start. Mijn zoetje ging bij mij blijven om samen met mij die 12km af te werken. De start was tegenwind maar al snel kon ik opschuiven en liep ik eerste dame. Achter ons groepje liep dan een groepje met twee dames in met daarbij Ann Sophie Claeys. Toen we aan 3km aan d e vaart kwamen begon het plots wat zwaarder te worden. Niet omdat ik het lastig kreeg maar omdat de ondergrond er zwaar bij lag. Het was precies zoals vorige week in Izegem. Het was steeds wat opletten dat je niet zo weg glijden. Toen we aan de overkant van de vaart moesten lopen kon ik mijn voorsprong eens bekijken en zag dat het nog steeds dezelfde twee dames waren.Ik zag ook hoe mijjn vader opp een derde plaats liep. Het was leuk om zo te zien waar iedereen waar zat. De laatste drie kilometer liepen we dan op de baan terug tot aan de finish. Ik zag dat Ann Sophie op de tweede plaats liep met een goeie dertig seconde achterstand. Ik kwam zo over de finish in 45'50" en  dit voor 11km (normaal is het 12km maar dit jaar moesten ze noodgedwongen het parcours wat veranderen). Ann Sophie Claeys werd tweede, ik was tevreden van mijn wedstrijd want echt doorlopen kon je niet op deze ondergrond. Mijn vader liep ook een sterke wedstrijd en werd knap derde en was hiermee ook eerste veteraan. Zo konden we allemaal tevreden naar huis.

Ik wil mijn mama nog bedanken om terug chauffeur en supporter te zijn en ook mijn zoetje om mij te hazen, was echt leuk. 

Zondag ging ik net als vorig jaar gaan crossen in Izegem, normaal ging mijn zoetje daar ook crossen maar hij wou geen risico nemen nadat hij bij de vorige cross zijn voet had omgeslaan. Toen we aankwamen in Izegem zagen we direct dat het een sterk bezette cross ging worden bij de dames, zowel bij de juniors als bij de seniors.

Bij de start was ik goed weg, en zat direct op mijn plaats. Ietsje voor mij liep patricia Delvael, net als vorig jaar. Maar de cross was wat gewijzigd met vorig jaar, dit keer waren er meer bochten en met mijn kortere pinnen gleed ik steeds wat weg. Ik kon mijn plaats steeds vasthouden tot de laatste ronde, dan werd ik nog ingehaald door een senior. Ik kon wat aanpikken maar moest haar toch voor mij laten. Zo werd ik tiende senior, ik was tevreden enkel was het jammer van al die bochten. Het was terug een aangename ervaring met al die sterke loopsters die meeliepen.

Ik wil ook mijn ouders en mijn zoetje bedanken voor de steun en de luidde aanmoedigingen, ik hoorde vaak mijn naam klinken en dat was echt wel fijn.

Zaterdag ging het weekend niet goed van start, we moesten mijn pepe terug naar spoed voeren, in niet goede papieren, waren heel laat thuis. Moesten dan nog eten, ik ging niet meer eten had toch geent rek na te zien hoe pepe was. Maar mama dringende erop aan, zegt ze jullie moeten zondagochtend om 10.20 lopen je moet toch een maaltijd nog binnen hebben. Wij nog geten en zag heel laat in bed rond 1u. Het deed pijn als de wekker vroeg afliep. Wij allen richting Oostende om er deel te nemen aan de eerste wedstrijd van het criterium. Eenmaal aangekomen zag ik al gauw wie de overwinning in de wacht ging slepen. Ik liep los en het gevoel was redelijk. Van bij de start vloog ik er onmiddellijk snel in. Maar na enkele honderden meters, voeld ik dit is mijn dag niet. Alles spookte door mijn hoofd en mijn benen waren futloos en het draaide echt niet. Ik hoopte op betering maar het ging van kwaad naar erger. Ik bleef doorbijten voor pepe. Maar het was niet zoals het moest. Ik eindigde als 4de dame, na Natalie Tijtgat, An De Both, Sofie Tuttens. De wedstrijd was zo slecht niet, mijn tijd was nog behoorlijk. Maar ik had een mindere dag. Mijn zoetje eindigde knap als eerste, dit na een zeer zeer sterke Bert Deschodt. Papa liep uitstekend daarin tegen en eindigde als 1ste veteraan.

Ben blij dat we aan de start verschenen, maar na de wedstrijd kregen we nog slecht nieuws te verduren. Helaas kan ik hier niet meer over kwijt. Mensen die me goed kennen zullen wel nog vernemen wat. Op naar een betere dag!

Bedankt aan mijn mama en mijn zoetje zijn papa en andere supporters en lopers om me vooruit te roepen of mee te trekken in de wedstrijd!