Zaterdag ging het weekend niet goed van start, we moesten mijn pepe terug naar spoed voeren, in niet goede papieren, waren heel laat thuis. Moesten dan nog eten, ik ging niet meer eten had toch geent rek na te zien hoe pepe was. Maar mama dringende erop aan, zegt ze jullie moeten zondagochtend om 10.20 lopen je moet toch een maaltijd nog binnen hebben. Wij nog geten en zag heel laat in bed rond 1u. Het deed pijn als de wekker vroeg afliep. Wij allen richting Oostende om er deel te nemen aan de eerste wedstrijd van het criterium. Eenmaal aangekomen zag ik al gauw wie de overwinning in de wacht ging slepen. Ik liep los en het gevoel was redelijk. Van bij de start vloog ik er onmiddellijk snel in. Maar na enkele honderden meters, voeld ik dit is mijn dag niet. Alles spookte door mijn hoofd en mijn benen waren futloos en het draaide echt niet. Ik hoopte op betering maar het ging van kwaad naar erger. Ik bleef doorbijten voor pepe. Maar het was niet zoals het moest. Ik eindigde als 4de dame, na Natalie Tijtgat, An De Both, Sofie Tuttens. De wedstrijd was zo slecht niet, mijn tijd was nog behoorlijk. Maar ik had een mindere dag. Mijn zoetje eindigde knap als eerste, dit na een zeer zeer sterke Bert Deschodt. Papa liep uitstekend daarin tegen en eindigde als 1ste veteraan.

Ben blij dat we aan de start verschenen, maar na de wedstrijd kregen we nog slecht nieuws te verduren. Helaas kan ik hier niet meer over kwijt. Mensen die me goed kennen zullen wel nog vernemen wat. Op naar een betere dag!

Bedankt aan mijn mama en mijn zoetje zijn papa en andere supporters en lopers om me vooruit te roepen of mee te trekken in de wedstrijd!